{"id":251,"date":"2022-08-03T08:44:03","date_gmt":"2022-08-03T07:44:03","guid":{"rendered":"https:\/\/razvedka.info\/pl\/2022\/08\/nadal-nie-wiem-czy-tata-zyje\/"},"modified":"2022-08-06T01:02:59","modified_gmt":"2022-08-06T00:02:59","slug":"nadal-nie-wiem-czy-tata-zyje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/2022-08-nadal-nie-wiem-czy-tata-zyje\/","title":{"rendered":"„Nadal nie wiem, czy tata \u017cyje”"},"content":{"rendered":"

W wieku 14 lat Nastya Aleksikova zosta\u0142a zmuszona do opuszczenia domu i szukania nowego w ca\u0142kowitym zapomnieniu. Jest jednym z tych ukrai\u0144skich dzieci, kt\u00f3rych \u017cycie rosyjski atak zmieni\u0142 si\u0119 na zawsze i wype\u0142ni\u0142 je okropno\u015bciami wojny.<\/p>\n

W ramach projektu „Svoi” Kana\u0142 24<\/a> opowiada histori\u0119 Nastyi, kt\u00f3ra wraz z rann\u0105 matk\u0105 ewakuowa\u0142a si\u0119 z Siewierodoniecka do Lwowa. Jego ojciec pozosta\u0142 w szpitalu. Dziewczyna nadal nie wie, co mu dolega.<\/p>\n

Za zgod\u0105 redakcji przedrukowujemy wywiad.<\/p>\n

***<\/p>\n

W Siewierodoniecku od pocz\u0105tku wojny ka\u017cdy dzie\u0144 stawa\u0142 si\u0119 piekielnie „gor\u0105cy” od ostrza\u0142u wroga. Ona i inne dzieci nie mia\u0142y wyboru. W tak m\u0142odym wieku jedyn\u0105 misj\u0105 by\u0142o przetrwanie i ucieczka.<\/p>\n

W\u015br\u00f3d opis\u00f3w tego ziemskiego piek\u0142a Nastya wspomina szcz\u0119\u015bliwe i beztroskie \u017cycie przed wojn\u0105. Pierwsze zdj\u0119cie miasta w jej g\u0142owie to przyjaciele i szcz\u0119\u015bliwe spacery z nimi. Ulubionym miejscem Nastyi w Siewierodoniecku jest centralny plac i szko\u0142a sportowa, do kt\u00f3rej ucz\u0119szcza\u0142a.<\/p>\n

Niestety, teraz dla niej to tylko wspomnienia i marzenia o powrocie. Na szcz\u0119\u015bcie uda\u0142o jej si\u0119 ewakuowa\u0107 z matk\u0105 i znale\u017a\u0107 drugi dom w bezpieczniejszym miejscu.<\/p>\n

„24 lutego obudzi\u0142em si\u0119 i poszed\u0142em do szko\u0142y”: jak zacz\u0119\u0142a si\u0119 wojna o Nasty\u0119<\/strong>\n<\/p>\n

Jak zacz\u0119\u0142a si\u0119 dla ciebie wojna 24 lutego? Co wtedy wydarzy\u0142o si\u0119 w Siewierodoniecku \u2013 ludzie wpadli w panik\u0119, my\u015bleli, co zrobi\u0105?<\/strong>\n<\/p>\n

Pami\u0119tam m\u00f3j ostatni dzie\u0144 przed wojn\u0105: przyszed\u0142em ze szko\u0142y, wszystko by\u0142o w porz\u0105dku, nikt nie mia\u0142 \u017cadnych przeczu\u0107. My\u015bla\u0142em, \u017ce to wszystko zadanie, wojna potrwa dwa tygodnie i si\u0119 sko\u0144czy. I trwa do dzi\u015b.\n<\/p>\n

Przed wojn\u0105 w samym mie\u015bcie nie by\u0142o paniki, a w dniu ataku nie by\u0142o syreny. Ja te\u017c nie panikowa\u0142em, prawie nic nie wiedzia\u0142em o wojnie.<\/p>\n

\n

A 24 lutego by\u0142 dla mnie typowym porankiem: jak zawsze obudzi\u0142em si\u0119 i poszed\u0142em do szko\u0142y. Nast\u0119pnego dnia pojawi\u0142a si\u0119 panika, bo wszyscy wok\u00f3\u0142 m\u00f3wili, \u017ce na wojnie musimy zbiera\u0107 rzeczy, wyje\u017cd\u017ca\u0107 z miasta.<\/p>\n

\n
\n

Co wydarzy\u0142o si\u0119 w mie\u015bcie, kiedy tam zosta\u0142e\u015b, jakie by\u0142y twoje uczucia?<\/strong>\n<\/p>\n

Zanim wyjecha\u0142em, wszystko by\u0142o wzgl\u0119dnie normalne, wszystko dzia\u0142a\u0142o. Mama i tata poszli do sklepu, by\u0142o tam wszystko, czego potrzebowa\u0142e\u015b. Mieszkali\u015bmy blisko centrum, ale wci\u0105\u017c bardzo g\u0142o\u015bne wybuchy do nas nie dotar\u0142y. Na pocz\u0105tku by\u0142 jaki\u015b ostrza\u0142, ju\u017c s\u0142yszeli\u015bmy strza\u0142y, ale siedzieli\u015bmy w domu. Byli\u015bmy stosunkowo spokojni, wi\u0119c nie wpadali\u015bmy w panik\u0119. Kiedy ju\u017c to us\u0142yszeli, ukryli si\u0119 w toalecie.\n<\/p>\n

„Rodzice byli w sklepie, kiedy lecia\u0142a tam rakieta”: Nastya nadal nie wie, gdzie jest jej tata i czy \u017cyje<\/strong>\n<\/p>\n

Co si\u0119 sta\u0142o 21 marca? Czy mog\u0119 sobie wyobrazi\u0107, \u017ce tak jak kiedy\u015b min\u0119\u0142o?<\/strong>\n<\/p>\n

O 9 rano rodzice ponownie poszli do sklepu, kt\u00f3ry jest daleko od nas. Po prostu znikn\u0119\u0142y. Czeka\u0142em na nie do 18:00, ale nie czeka\u0142em. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bnie dotar\u0142a tam rakieta. Rodzice byli w tym momencie w sklepie. Mama zosta\u0142a zraniona od\u0142amkami, k\u0142ama\u0142a i wo\u0142a\u0142a tat\u0119. Us\u0142ysza\u0142 jej krzyki, ale by\u0142 tak zraniony, \u017ce nie m\u00f3g\u0142 nic powiedzie\u0107. On r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142 ranny.\n<\/p>\n

Wszyscy zostali nast\u0119pnie zabrani do szpitala w Siewierodoniecku. Tata wtedy na oddziale intensywnej terapii ju\u017c zacz\u0105\u0142 co\u015b m\u00f3wi\u0107. Teraz nic o nim nie wiem, nie powiedziano mi, gdzie jest, czy \u017cyje, czy mo\u017ce umar\u0142. Ale zabra\u0142em moj\u0105 matk\u0119 i uratowa\u0142em j\u0105.\n<\/p>\n

Kiedy zda\u0142e\u015b sobie spraw\u0119, \u017ce nie musisz ju\u017c zostawa\u0107 w mie\u015bcie, poniewa\u017c jest tam niebezpiecznie?<\/strong>\n<\/p>\n

Mama przebywa\u0142a w szpitalu przez dwa tygodnie. Przez ca\u0142y ten czas mieszka\u0142em z s\u0105siadem. Szpital nie mia\u0142 \u015bwiat\u0142a, wody i wszyscy pacjenci zostali wypisani. Wtedy zacz\u0119li m\u00f3wi\u0107 o tym, \u017ce wyje\u017cd\u017camy z miasta. Kiedy tata by\u0142 z nami, nie chcieli\u015bmy wyje\u017cd\u017ca\u0107. Chocia\u017c m\u00f3j wujek nalega\u0142 na to, a ja przekona\u0142em moich rodzic\u00f3w, ale nie chcieli. Ale po tej sytuacji postanowili opu\u015bci\u0107 Siewierodonieck. Nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci. Pojechali\u015bmy z mam\u0105 do autobusu, \u017ceby dosta\u0107 si\u0119 nad Dniepr.\n<\/p>\n

Ludzie byli gotowi da\u0107 z siebie wszystko: Nastya lubi \u017cycie<\/strong>\n<\/p>\n

Jak czuje si\u0119 14-latek, gdy wyrusza w nieznane?<\/strong>\n<\/p>\n

Najpierw dotarli\u015bmy do Dniepru, siedzieli\u015bmy na stacji przez oko\u0142o godzin\u0119. Du\u017co p\u0142aka\u0142am, bo si\u0119 ba\u0142am. Ba\u0142am si\u0119, \u017ce nie b\u0119d\u0119 mog\u0142a odej\u015b\u0107, ogarn\u0119\u0142o mnie poczucie przera\u017cenia. Przypomnia\u0142em sobie, jak w Siewierodoniecku, kiedy siedzieli\u015bmy w piwnicy, pocisk lecia\u0142 do nas w odleg\u0142o\u015bci 30-40 metr\u00f3w, by\u0142o bardzo g\u0142o\u015bno. Zadzwoni\u0142em do wujka, \u017ceby przynajmniej kto\u015b mnie uspokoi\u0142. Mia\u0142em wiele niepokoju w duszy. W Dnieprze mogli\u015bmy siedzie\u0107 d\u0142u\u017cej, ale powiedzieli\u015bmy, \u017ce moja matka jest powa\u017cnie ranna. Wpuszczono nas do poci\u0105gu bez kolejki i pojechali\u015bmy do Lwowa.\n<\/p>\n

Jakie by\u0142y Twoje pierwsze wra\u017cenia i emocje we Lwowie? Czy to miasto, a ludzie okazali si\u0119 tacy, jak sobie wyobra\u017ca\u0142e\u015b i s\u0142ysza\u0142e\u015b o nich?<\/strong>\n<\/p>\n

Do tego momentu nie by\u0142em we Lwowie. Me Audrazu zosta\u0142 przyj\u0119ty zgodnie. Uderzy\u0142o mnie, \u017ce wszyscy tutaj powiedzieli mi, \u017ce ciesz\u0105 si\u0119, \u017ce mnie widz\u0105, to znaczy zupe\u0142nie nieznan\u0105 osob\u0119. Wsz\u0119dzie byli zapraszani i gotowi da\u0107 z siebie wszystko. Czu\u0142am si\u0119 niezwykle opieku\u0144cza i wspierana. Uwielbiam ogl\u0105da\u0107 komedie, a niekt\u00f3re z nich zosta\u0142y nakr\u0119cone na ulicach Lwowa. A potem zobaczy\u0142em to staro\u017cytne miasto w rzeczywisto\u015bci, zanurzone troch\u0119 w historii. Ludzie tutaj s\u0105 bardzo mili. I wszyscy m\u00f3wi\u0105, \u017ce we Lwowie s\u0105 dobrzy ludzie, nie ma tu z\u0142ych.\n<\/p>\n

Kto i jak pom\u00f3g\u0142 tobie i twojej matce si\u0119 ustatkowa\u0107?<\/strong>\n<\/p>\n

M\u00f3j wujek wcze\u015bniej znalaz\u0142 wolontariusza we Lwowie, da\u0142 mi swoje kontakty. Zadzwonili\u015bmy i on i moja matka spotkali si\u0119 z nami. Potem pojechali\u015bmy do wsi pod Lwowem. Wolontariusz nas osiedli\u0142. Ma du\u017cy dom i po prostu ma do czynienia z uchod\u017acami takimi jak my.\n<\/p>\n

Nie chcieli jecha\u0107 do samego miasta, poniewa\u017c w tej wiosce jest bardzo przytulnie. Wydaje mi si\u0119, \u017ce s\u0105 tu ci sami ludzie, co w naszym Siewierodoniecku. Jeste\u015bmy bardzo dobrze przyjmowani. Znalaz\u0142em kawa\u0142ek mojego miasta tutaj pod Lwowem.<\/p>\n

\n
\n

Mam przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy zostali zaproszeni do zabawy w teatrze dla dzieci. Chodz\u0119 te\u017c na lekcje gry na pianinie, chodz\u0119 z przyjaci\u00f3\u0142mi, a nawet komunikuj\u0119 si\u0119 troch\u0119 z towarzyszami z Siewierodoniecka. Marz\u0119, \u017ce wkr\u00f3tce tam wr\u00f3c\u0119. Chocia\u017c jednocze\u015bnie nadal podoba mi si\u0119 tutaj lepiej.\n<\/p>\n

„Ludzie we Lwowie s\u0105 teraz dla mnie rodowici, a miasto sta\u0142o si\u0119 drugim domem”<\/strong>\n<\/p>\n

Czy uwa\u017casz, \u017ce „drugi dom” sta\u0142 si\u0119 teraz prawdziwym domem? A ludzie w pobli\u017cu, kt\u00f3rzy do niedawna wydawali si\u0119 ca\u0142kowicie obcy, stali si\u0119 krewnymi?<\/strong>\n<\/p>\n

Ludzie, kt\u00f3rych tu spotka\u0142em i kt\u00f3rzy s\u0105 mi teraz bliscy, stali si\u0119 mi bardzo bliscy. Czuj\u0119, \u017ce niekt\u00f3rzy z nich s\u0105 dla mnie jak bracia i siostry. To miejsce sta\u0142o si\u0119 moim drugim domem i cz\u0119\u015bciowo zast\u0105pi\u0142o moje miasto. Mama poczu\u0142a si\u0119 tu lepiej po kontuzji. Biega nawet i szuka pracy.<\/p>\n

\n
\n

Co mo\u017cesz powiedzie\u0107 ludziom, kt\u00f3rzy boj\u0105 si\u0119 opu\u015bci\u0107 swoje domy i przenie\u015b\u0107 si\u0119 w bezpieczniejsze miejsca? Jakiej rady by\u015b im udzieli\u0142?<\/strong><\/p>\n

Mog\u0119 doradzi\u0107 tylko jedno \u2013 pilnie opu\u015bci\u0107 Siewierodonieck lub inne okupowane lub niebezpieczne regiony. Wiem, \u017ce teraz w moim mie\u015bcie nie ma walk, jest schwytane, nie ma niepokoj\u00f3w. Ale nikt nie wie, jak wszystko wr\u00f3ci. Decyzja o odej\u015bciu jest na czas i udana, zw\u0142aszcza dop\u00f3ki nie b\u0119dzie ju\u017c \u017cadnych walk. Musimy odej\u015b\u0107 bezpiecznie, poniewa\u017c ludzie, kt\u00f3rzy pozostaj\u0105, ryzykuj\u0105 \u017cyciem. Powinni my\u015ble\u0107 o sobie, swojej rodzinie, a nawet o swoim domu.<\/p>\n

„Po zwyci\u0119stwie chc\u0119 zorganizowa\u0107 koncert o Si\u0142ach Zbrojnych w centrum Siewierodoniecka”<\/strong>\n<\/p>\n

Co zrobisz zaraz po zwyci\u0119stwie?<\/strong>\n<\/p>\n

Mam jeden pomys\u0142. Na placu mojego rodzinnego miasta chc\u0119 zorganizowa\u0107 koncert o Si\u0142ach Zbrojnych Ukrainy. O naszych wojownikach, kt\u00f3rzy ryzykuj\u0105 dla nas \u017cycie, aby\u015bmy wygrali. Chc\u0119 wi\u0119c zebra\u0107 dla nich troch\u0119 pieni\u0119dzy.<\/p>\n

\nOrygina\u0142<\/a><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W wieku 14 lat Nastya Aleksikova zosta\u0142a zmuszona do opuszczenia domu i szukania nowego w ca\u0142kowitym zapomnieniu. Jest jednym z tych ukrai\u0144skich dzieci, kt\u00f3rych \u017cycie rosyjski atak zmieni\u0142 si\u0119 na zawsze i wype\u0142ni\u0142 je okropno\u015bciami wojny. W ramach projektu „Svoi” Kana\u0142 24 opowiada histori\u0119 Nastyi, kt\u00f3ra wraz z rann\u0105 matk\u0105 ewakuowa\u0142a si\u0119 z Siewierodoniecka do […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":255,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[20,162,92,10,9],"class_list":["post-251","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-wojna","tag-najwazniejsze-wiadomosci","tag-siewierodonieck","tag-uchodzcow","tag-wiadomosci-z-ukrainy","tag-wojna-rosyjsko-ukrainska"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/251","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=251"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/251\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/255"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=251"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=251"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ruwar.org\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=251"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}